do 14 okt 2021 - za 16 okt 2021
Gebaseerd op de bestseller van Mark Haddon

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht

Regie door Pieter Kramer
do 14 okt 2021
-
za 16 okt 2021

Deze voorstelling laat je de wereld zien door de ogen van iemand die met autisme leeft en daardoor alledaagse dingen soms als onbegrijpelijk ervaart. Tegelijk levert dat ook een volstrekt originele kijk op de wereld om ons heen op.  

Maak kennis met Christopher, een 15-jarige jongen die met een vorm van autisme leeft. Christopher houdt van wiskunde, van lijstjes en patronen en hij spreekt altijd de waarheid. Van mensen begrijpt hij dan weer niet zo veel. Als Christopher de dode hond van zijn buurvrouw in de tuin aantreft en hij verdacht wordt van moord gaat hij op onderzoek uit om de dader te achterhalen. Tijdens zijn zoektocht komt Christopher achter onverwachte waarheden die zijn wereld op zijn kop zetten.  
 
Deze productie van de Theateralliantie zal geregisseerd worden door Pieter Kramer met Mattias van de Vijver in de rol van Christopher.

It's about how little separates us from those we turn away from in the street. It's about how badly we communicate with one another. It's about accepting that every life is narrow and that our only escape from this is not to run away (to another country, another relationship, a slimmer, more confident self) but to learn to love the people we are and the world in which we find ourselves. (Mark Haddon)

De roman The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time van Mark Haddon was meteen bijverschijning in 2003 alom geliefd. Sindsdien zijn er wereldwijd meer dan 10 miljoen exemplaren verkocht en won het boek diverse literaire prijzen. In 2012 volgde een eveneens zeer succesvolle toneelbewerking door The National Theatre in Londen die 7 Oliver Awards won en inmiddels over de hele wereld te zien is. Op Broadway sleepte de voorstelling diverse prijzen in de wacht waaronder 5 Tony Awards.

LET OP: I.v.m. de coronamaatregelen kunt u online maximaal 4 kaarten bestellen. Bestaat uw huishouden uit meer dan 4 personen dan kunt u contact opnemen met onze kassa via kassa@wilminktheater.nl. Lees hier meer over onze maatregelen.

Gebaseerd op de bestseller The Curious Incident Of The Dog In The Night-Time van Mark Haddon (2003).

Credits

Christopher Boone: Mattias van de Vijver 
Ed Boone: Mark Kraan 
Judy Boone: Astrid van Eck
Juf Siobhan: Claire Bender 
Mevrouw Shears: Urmie Plein
Roger Shears: Vincent Linthorst 
Mevrouw Alexander: Debbie Korper
Diverse rollen: Rogier Philipoom 

Regie: Pieter Kramer  
Tekst: Simon Stephens 
Vertaling: Rik van den Bos 
Geluidsdecor: Bo Koek
Decor: Theun Mosk 
Kostuums: Monica Petit en Maartje Wevers 
Lichtontwerp: Marc Heinz 
Choreografie: Pim Veulings
Producent: Rosalie Mohr  
Rekwisieten: Eva Arends
Geluid: Maarten Houdijk
Productie: Sam Kosterman
Technische productie: Siemen van de Werf/Tjitte Meijer                     

Foto's door: Sanne Peper 

‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ 

Een sfeerreportage over een vroege maar niet te vroege werkdag in het repetitieproces

Geen beeldschone kostuums, maar trainingsbroeken. De acteurs van de voorstelling ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ repeteren nog in hun sportkleren. Ook het decor is nog kaal. De posters op de versleepbare werkschotten laten zien hoe het er straks uit komt te zien, vanaf de première op 15 september in de MartiniPlaza in Groningen. Sfeerverslag van een repetitiedag in juni. 

Vlaams acteur Mattias van de Vijver speelt de hoofdrol: de 15-jarige Christoffer, die een vorm van autisme heeft en heel erg van wiskunde, lijstjes en patronen houdt. Ook spreekt hij altijd de waarheid, wat voor billenknijpende situaties zorgt. Van mensen begrijpt hij dan weer minder. Zijn avontuur: als Christopher de dode hond van zijn buurvrouw in de tuin aantreft en hij verdacht wordt van moord gaat hij op zoek naar de dader.  

‘Goed, we pakken het terug’, zegt regisseur Pieter Kramer. Hij somt de vijf scènes op waarmee de acteurs het komend anderhalf uur aan de slag gaan. De acteurs komen in actie en Kramer loopt naar de regietafel, waaraan ook een technicus, een assistent en choreograaf zitten. 

1

De eerste scène speelt zich af op het treinstation. Alle acteurs trekken de kostuums van typische treinreizigers aan: van de lange regenjas waarin een oud vrouwtje verstopt zit tot iemand die net van de bouw afkomt en nog zijn fluoriserend hesje aanheeft. Ze hebben allemaal koffers of tassen in de hand. Uit de boxen van de repetitieruimte klinken de bekende stationsgeluiden, zoals het omroepen van de reistijden voor de treinen. 

Ineens vertragen zowel geluiden als acteurs. Een slowmotionscène zit verborgen in het heen-en-weer lopen van de personages. De choreograaf komt uit zijn stoel de vloer op. Bijna trapt daar iemand op een bril en bijna ontstaat daaruit een vechtpartij. Dat is goed te zien door de vertraging. Daarna versnelt alles weer en is het moment weer voorbij. Hoofdpersoon Christoffer knielt ineen: de drukte is hem teveel, er zijn te veel indrukken.
En dan ineens niet meer. 
Regisseur Kramer onderbreekt de scène, Matthias stapt uit Christoffer. Ook de andere acteurs verlaten hun personages.
‘Laten we de volgorde nog eens benoemen: botsing, lachend meisje, chipsgekraak, hoesten en dan pas de bril.’
Iedereen somt het voor zichzelf op en herneemt de scène. Weer eindigt het met een ineenkrimpende Christoffel voor wie het allemaal teveel is. 
Kramer onderbreekt weer: ‘Prima! Volgende scène.’

2

Een treincoupé wordt nagebootst. De acteurs zitten op de bekende paarse intercitybankjes. Anderen rapen zilverkleurige palen op, zetten die neer en houden ze vast: ze imiteren dat hun personages eraan hangen, terwijl de acteurs ze zo eigenlijk overeind houden. Over de boxen dendert de trein naar zijn volgende bestemming: Londen. Alle acteurs schudden door het spoor dat hen en de trein doet rammelen. Dit gaat steeds ritmischer: in het dendergeluid van de trein ontstaat een beat. De fantasie komt op gang: de treinpersonages beginnen te dansen voor Christoffer, tot een lapdance aan toe.
‘Is dit opgenomen?’, vraagt Kramer. Er wordt blijkbaar gefilmd.
‘Ja.’
‘Nice.’

3

Volgende scène. In London blijkt de moeder van het hoofdpersonage te wonen. Ze heeft een nieuwe vriend en woont met hem samen in een klein appartement. Als Christoffer op de stoep staat, komt ze erachter dat de biologische vader van Christoffer aan hem verteld heeft dat zijn moeder dood was gegaan in het ziekenhuis. Voer voor drama, maar eerst wordt er wat praktisch leed opgelost.

‘Mag ik de keuken van Julie hebben?’, vraagt Kramer. ‘De plaat staat daar links.’
De keuken wordt gebouwd.
‘Vincent’, zegt Kramer tegen acteur Vincent Linthorst. ‘Kun je dat prijskaartje eraf halen?’
‘Luister’, zegt Linthorst. ‘Dat hangt er nog want ik weet niet of deze trui in optie is of niet.’
‘Oh zo. Nee oké, dan is het goed. Doe het kaartje dan nog maar even in de trui. Want anders denken de mensen die nu kijken dat het humor is.’

Julie hoorde zojuist de waarheid over haar schijndood. De handen heeft ze voor haar mond geslagen, terwijl Christoffer op een matras onder het dekbed is gekropen.

‘Oh mijn god’, zegt ze.
Maar Kramer onderbreekt: ‘ik vond het mooi dat je de vorige keer op dit moment ging zitten op het bankje achter je.’
Opnieuw dus.
‘Oh mijn god’, zegt ze. De ruimte knijpt samen: de actrice weet de scène naar zich toe te trekken. ‘Klootzak! Klootzak.’ 
Het wordt stil.
Het blijft stil.
‘Ik weet niet meer wat ik aan het zeggen ben hier.’

‘Snap ik’, zegt Kramer. Het gaat niet om tekstkennis, maar om weten wat je nu eigenlijk aan het spelen bent, de situatie waar het personage zich in begeeft en die leidraad geeft tot de tekst. ‘Blijf aandachtig op Christoffer letten. Als je hier losgaat, is dat te vroeg.’

De scène wordt een aantal keer hernomen.

4

Vierde scène van de dag. Het huis van personage Julie blijft opgetuigd, maar sommige decorstukken veranderen van plaats. Het is een dag na de aankomst van Christoffer. De personages weten het nog niet, maar straks komt ook zijn vader langs om verhaal te halen.

‘Vincent jij bent niet op het toneel, hè’, zegt Kramer

‘Hoe komt het ontbijt hier dan?’ vraagt Linthorst.

‘It’s yet there, baby’, zegt Kramer voluit.
‘Oooooh’, zegt Linthorst.
Er volgt een melige sfeer waarbij Mattias zijn moment pakt om even languit op het matras te liggen. Het is een lange dag, maar de scène met de biologische vader, die plots zijn ex en haar nieuwe vriend bezoekt, wordt meermaals gerepeteerd. 

5

Vijfde scène. Acteurs Matthias en Claire Bender bespreken in hun rollen de voortuintjes in de straat. Claire speelt een imaginaire vriend van Matthias. Die laatste struikelt over een paar woorden. Kramer redt hem.
‘Ja, dit stuk wil ik eigenlijk schrappen’, zegt hij vanachter de regietafel.
‘Ah, daar ben ik heel blij mee’, zegt Mattias. ‘Ik vond het een dom stukje. Ik mag dat natuurlijk niet zeggen, maar toch.’

Ze gaan gelijk door naar de dronken Oekraïners, die ‘s nachts door de straat slenteren. Christoffel verstopt zich voor hen tussen het vuilnis. Ze zien hem en lachen hem uit. De vuilnisjongen krijgt daarna de volle laag van zijn moeder en tegen-wil-en-dank-stiefvader.

‘Ik wil het dronken gegil al offstage horen’, zegt Kramer.
Ze hernemen de scène en dan gaan alle lichten in de repetitieruimte opeens aan.

‘Het is genoeg voor vandaag’, zegt Kramer. ‘Het was een lange dag en de energie is op. Morgen gaan we verder.’ 

Kijk hier voor kaarten.

Je voelt iets huppelen

Gesprek met vertaler Rik van den Bos
Door Jowi Schmitz

Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht is een beroemd boek van Mark Haddon. Wereldwijd werden er miljoenen exemplaren verkocht. De Engelse theaterbewerking van Simon Stephens deed nauwelijks voor het boek onder, die leverde maar liefst zeven Oliver Awards en later op Broadway vijf Tony Awards op.

Rik van den Bos is de vertaler van de Engelse Toneelbewerking. Hij bewees met eigen stukken, met eerdere knappe vertalingen bij onder andere het Theater Rotterdam en ITA, dat hij wel raad weet met gelaagde, gevoelige teksten. Bovendien kent hij het werk van Stephens en kent hij hem ook persoonlijk. Een betere vertaler voor het stuk was niet denkbaar.

Wat is het verschil tussen de theaterbewerking en het boek?
In beide gevallen is er sprake van de vijftienjarige jongen Christopher – die een vorm van autisme heeft – en die gaat onderzoeken wie de hond van de buurvrouw heeft vermoord. Maar in het boek is alleen Christopher aan het woord. Zijn manier van vertellen is een beetje schokkerig. Christopher ‘hink stap springt’ door het verhaal: hij vertelt over de vermoorde hond en dat hij op onderzoek uitgaat, maar tussendoor vertelt hij over wiskunde en sterrenkunde, over zijn visie op de wereld. Simon Stephens zet alle personages de hele tijd op het toneel ook als ze helemaal niet in de scene voorkomen. Ze luisteren mee, ze leven mee, ze vullen hun eigen versie van het verhaal aan.

Hoe zit dat ook alweer met gevoelens en autisme?
Als Christopher bijvoorbeeld zijn examen VWO met een tien gehaald blijkt te hebben vraagt zijn juf of hij blij is. Hij zegt alleen maar: ‘Dat is het allerbeste resultaat’. Daarna richt hij zich op de volgende test, die hij volgend jaar wil doen. Maar je ziet ook dat hij rustig en stil wordt. Je voelt iets huppelen, zelfs al huppelt er aan Christopher niets.

Mensen denken vaak dat autisme met emotieloosheid te maken heeft. Maar dat is juist niet zo. Want mensen met autisme voelen vaak juist heel veel. Zoveel dat ze er niet mee kunnen omgaan en dan stilvallen of gedrag gaan vertonen wat wij misschien als ‘vreemd’ ervaren. Ze zijn als een bad vol water dat continu op het punt staat over te stromen.

In de voorstelling zit iedereen trouwens boordevol gevoelens. Zo bekeken gaat het stuk niet alleen over autisme, maar over het verschil tussen de buitenkant en de binnenkant: iedereen voelt aan de binnenkant emoties, maar de een laat het anders zien dan de ander. Taal maakt het er alleen maar verwarrender op.

Hoe bedoel je?
Christopher vindt metaforen leugens en de taal zit er ook nog eens vol mee. Neem: ik schrik me een hoedje. Dat is een leugen. Immers: schrikken levert je helemaal geen hoedjes op. Hij wordt daar boos van. Vergelijkingen mogen dan weer wel: over de neusgaten van een politieagent zegt hij dat er twee muisjes in lijken te zitten. Maar die neusgaten zien er dan ook echt zo uit.

Wat zou je iemand vertellen die het stuk gaat zien?
Je weet zeker dat je gaat lachen, je gaat houden van alle personages. Je gaat door hun ogen kijken en misschien levert dat wel op dat je na de voorstelling met iets meer mededogen om je heen kijkt. Dat je beseft dat het zin heeft om zorgvuldig met elkaar om te gaan. Wat dat betreft gaat Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht over veel meer dan autisme.

Cookies

We maken gebruik van cookies en vergelijkbare technieken om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content van derden af te beelden, zoals ook video’s, en voor verschillende andere toepassingen. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door ‘akkoord’ te klikken, stemt u hiermee in. Als u niet akkoord bent, kunt u via de knop ‘Instellingen aanpassen’ uw voorkeuren opgeven. Meer informatie…

Cookies zijn nodig om de website goed te laten functioneren. Zo wordt uw winkelmandje onthouden tijdens de bestelling en kunt u inloggen op de website.

Maar cookies zijn ook nodig om de ervaring op de website te verrijken. Bijvoorbeeld media van derde partijen, zoals video's, gaan vaak gepaard met cookies. Ook houden we statistieken bij om de site doorlopend te verbeteren.

Als laatste worden cookies ook gebruikt om informatie rond onze marketing-activiteiten, zoals nieuwsbrieven en advertenties, zo efficiënt en persoonlijk mogelijk uit te kunnen uitvoeren.

Cookie instellingen