Het pijnlijke ongemak van veganisten George en Eran

Deze voorstelling stoot enorm veel CO2 uit

Door Wijbrand Schaap

Het theaterduo George en Eran heeft een reputatie opgebouwd met spraakmakende voorstellingen. In een soort stand-up comedy leggen ze even hilarisch als pijnlijk ‘onze’ ongemakkelijke denkpatronen bloot. Eerst ging het over wereldvrede, vorig jaar over racisme, en nu worden George Elias Tobal (van Syrische komaf) en Eran Ben-Michaël (met joodse wortels) veganisten.

“We proberen altijd een ander pad te bewandelen dan al wordt bewandeld”, zegt George. Zo ging het ook bij ‘George en Eran worden Racisten’: “Er waren in die tijd heel veel voorstellingen over racisme. Die gingen altijd over het slachtofferschap. Over dat racisme zo erg was, en dat je eronder leed.  Wij dachten, dat weten we nu zo langzamerhand wel, we willen iets anders, we willen mensen op het verkeerde been zetten.”

Biefstuk

Met de Veganisten en het milieu is het ook zo, aldus George. “Iedereen weet dat het slecht gaat met milieu en global warming. Maar wat ons triggert is de vraag welke verantwoordelijkheid je neemt. Hoe ver wil je gaan, of kun je gaan, of kun je iemand dwingen te gaan?”

Dat roept lastige vragen op: “Is het maken van een voorstelling over veganisme een voorbeeld van je verantwoordelijkheid nemen? Als je heel secuur kijkt: een voorstelling stoot heel veel CO2 uit. Het vervoer van het decor, de lampen, al die mensen moeten ook weer naar die voorstelling, publiek gaat vooraf nog even een biefstuk eten. Het is dus de vraag wat we concreet doen voor het milieu en voor de wereld.”

Falen en herhalen

De voorstellingen ontstaan altijd vanuit improvisaties en zelfgeschreven teksten: “We proberen zo gezamenlijk met de acteurs en regisseur Koos Terpstra naar een dramaturgie te komen die het meest effect heeft bij het publiek. We willen de humor maximaal maken, maar ook het denken maximaal maken.” 

Hoe je dat doet? George legt uit: 'We proberen de hele tijd het publiek voor te zijn, zodat ze het einde niet kunnen voorspellen. Als je bij het begin al weet hoe het eindigt is het bloedsaai. We willen dus vaststellen hoe we met zijn allen denken, en hoe het in de zaal valt, en dan maken we een bocht de andere kant op. Het is heel veel uitproberen. Je zou denken dat het allemaal van God of uit het universum komt, maar het is gewoon heel veel uitproberen, falen, herhalen en veranderen.” 

Maximaal pijnlijk

In hun voorstellingen zit altijd wel een pijnlijk moment. Het is best spannend om daar de juiste toon voor te vinden, zegt hij: “Sommige scènes kunnen ook zo over de schreef gaan, dat we ze er toch weer uit halen. Dan schiet het zijn doel voorbij en wordt het grofheid om de grofheid.”

Grof mag het best zijn, bij George en Eran, maar het moet wel veilig blijven: ”We hebben acteurs die zo goed zijn, dat ze binnen die veiligheid alles kunnen laten zien. Je neemt alles mee, de pijnpunten, de hufterigheid, de lelijke kanten van jezelf, en onderzoekt dat in in de repetitieruimte om zo tot het meest pijnlijke te kunnen komen waarmee je het publiek kunt triggeren.”

Zoals de scène waarin de actrice een enorme hoeveel nare opmerkingen over zich heen krijgt. Een keiharde scène, die in deze tijd van ontgroeningspraktijken bij studentenverenigingen extra actueel is. “Dat bouw je met elkaar op. Door ook te accepteren dat als je vervelende dingen over iemand zegt, je dat niet persoonlijk neemt. Het beste is het als ik zelf begin met grappen over mezelf te maken, dan is het makkelijker te accepteren dat mensen ook grappen over jou beginnen te maken. Zo creëer je een veilige sfeer. Je kunt op het toneel de meest gruwelijke dingen over en tegen elkaar zeggen, maar als de scène voorbij is, dan is het ook voorbij.”

De scène met de kip

In ‘George en Eran worden Veganisten’ zit een pijnlijke scène, waarin een kip een hoofdrol speelt. “Voor deze voorstelling zijn Eran en ik naar een slachthuis geweest en hebben we letterlijk een kip geslacht. Dat was voor mij een life changing moment. Ik was aan het schipperen tussen wél en geen vlees eten, maar toen ik dat allemaal zag was ik echt klaar. Nu eet ik het echt niet meer.”

“Ik kan de geur van het slachthuis nog herinneren, elke keer dat ik vlees eet ruik ik die geur van bloed, poep en urine weer. Voor Eran was het bezoek minder life changing, maar hij is zich wel veel bewuster geworden van zijn vleesconsumptie. En ook een van de actrices,  Nazanin Tahiri, zegt, als antwoord op de noodkreet van Eline van Gils die de stem van de milieuactivist vertolkt: Laat me met rust, ik heb al genoeg aan mijn hoofd om mij zorgen te maken over de wereld. Zo proberen we zoveel mogelijk stemmen te laten klinken, zonder echt met een conclusie te komen. Dat moet het publiek zelf doen.” 

Kaarten en info vind je hier. 

Cookies

We maken gebruik van cookies en vergelijkbare technieken om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content van derden af te beelden, zoals ook video’s, en voor verschillende andere toepassingen. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door ‘akkoord’ te klikken, stemt u hiermee in. Als u niet akkoord bent, kunt u via de knop ‘Instellingen aanpassen’ uw voorkeuren opgeven. Meer informatie…

Cookies zijn nodig om de website goed te laten functioneren. Zo wordt uw winkelmandje onthouden tijdens de bestelling en kunt u inloggen op de website.

Maar cookies zijn ook nodig om de ervaring op de website te verrijken. Bijvoorbeeld media van derde partijen, zoals video's, gaan vaak gepaard met cookies. Ook houden we statistieken bij om de site doorlopend te verbeteren.

Als laatste worden cookies ook gebruikt om informatie rond onze marketing-activiteiten, zoals nieuwsbrieven en advertenties, zo efficiënt en persoonlijk mogelijk uit te kunnen uitvoeren.

Cookie instellingen