Oorlogswinter van De Jonge Honden: een familievoorstelling over de Hongerwinter

Een familievoorstelling over de Hongerwinter

Regisseur Jolmer Versteeg van toneelgroep De Jonge Honden kijkt uit naar het ritselen in de zaal tijdens de familievoorstelling Oorlogswinter. Dat gebeurt wanneer opa of oma aan de jongste generatie uitlegt wat die Engelse piloot Jack nu in het Engels tegen de 15-jarige Michiel van Beusekom zegt. ,,Het is daarom een familievoorstelling: zulke contactmomenten tussen grootouders en kleinkind maken het verhaal vollediger.”

Familievoorstelling lijkt een wat vreemd label voor een voorstelling over de dodelijkste winter van de Tweede Wereldoorlog. ,,Die vraag namen wij dan ook als insteek: hoe kun je zoiets zwaars toch aan kinderen vertellen? Net als het boek gebruiken wij het perspectief van een puberende jongen. Dat geeft een lichtzinnigheid. Zelfs al is het één van donkerste periode van de 20e eeuw.”

Avontuur

Voor Michiel is de Hongerwinter geen sombere, drukke periode, maar een avontuur. ,,Zeker als hij de piloot Jack in het bos vindt en hij hem moet verzorgen. Dat geeft hem iets spannends te doen. Maar de wrede realiteit van de oorlog haalt hem steeds meer in. Dat begint met iets kinderlijks: hij baalt ervan dat zijn zus hem moet helpen met het verzorgen van die piloot. En tot overmaat van ramp worden ze verliefd. Ieder kind weet hoe irritant verliefde mensen zijn. Daarna volgt de executie van zijn vader. Dan verandert de spanning: het is menens, er is niets avontuurlijk meer aan. Het jongensboek klapt dan dicht.”

Analogie met nu

Versteeg maakt een voorzichtige analogie met de coronaperiode. ,,Aan het begin kennen we ook die avonturenspanning. Dat je ondanks de avondklok toch stiekem de straat opgaat. Of dat we als land op slot gaan en wij om ons heen kijken over wat er ons allemaal te wachten staat. Maar dan merk je dat die eindeloze duur erg begint te frustreren. Al dat thuiszitten door lockdowns. De spanning verandert in een meer ernstige, meer vermoeide kracht. Daarin zie ik de analogie met nu. Met als grote verschil dat we nu in een democratie leven en we niet worden vervolgd om wie we zijn of wat we geloven.” Met die diepgang in het achterhoofd lijkt het noodzaak en geen luxe om met drie generaties naar de voorstelling te kijken. Versteeg hoopt op veel geritsel in de zaal.