Het is altijd feest met Beets

Door Ton Ouwehand

Peter Beets is een soort overtreffende trap. Ik ken geen vergelijkbare pianist. Een snelle denker, iemand die muzikaal gezien alles in de gaten heeft wat er om hem heen gebeurt, overal muzikaal op kan reageren, voor wie de piano geen enkel geheim heeft. Peter Beets kan in uiteenlopende stijlen op een geloofwaardige manier zijn stempel zetten.

Neem de Rapsodie in Blue van Gershwin. Een monumentaal werk uit de pianoliteratuur. Je kunt je zo voorstellen dat een pianist die het gaat uitvoeren de middag voorafgaand aan het concert in uiterste concentratie doorbrengt. Om als het concert er eenmaal opzit, na het in ontvangst nemen van het overdonderende applaus zich totaal uitgeput op een sofa te kunnen laten vallen. Nog net genoeg energie over om de mond open te houden zodat daar wat druiven in gegooid kunnen worden.

Bij Peter Beets was het spelen van de Rapsodie in Blue een onderdeel van een verder enerverende concertavond, waarvan hij ook de grote motor was. In de auto op weg naar het Wilminktheater bedacht hij nog even dat het wel leuk was als hij de avond met een triostuk zou beginnen, waarin hij ook nog met zijn pianosolo zou meezingen. Dan had hij dat vast al voor op Keith Jarrett, die kreunt alleen maar. En dan kon de New Jazz Orchestra, tot de rand gevuld met jong jazztalent nog even wachten.

In de pauze stond hij nog cd’s te verkopen en flyers uit te delen. En direct daarna tijdens het klarinet-intro van Gershwins meesterwerk zat Beets weliswaar klaar achter de toetsen, maar hij zag toch nog een onhandig geplaatste lessenaar, die hij gauw nog even verplaatste. Er rolde vervolgens een wonderbaarlijk mooie Rapsodie in Blue uit zijn vingers, klassiek en jazzy waar het jazzy moest zijn. In het laatste deel flanste hij er nog samba voor jazzkwartet in met een weergaloze solo van tenorsaxofonist Mo van der Does voor hij aan de magistrale finale begon.

En vervolgens leek het of hem de ovatie die volgde niet eens opviel. Hij pakte een microfoon en vroeg aandacht voor dirigent Henk Meutgeert, die orkest fantastisch en zonder partituur had geleid.

Terecht, die aandacht voor Meutgeert. Hij was sowieso een goede muzikaal leider, die de partituren gewoon in zijn hoofd had. De twee stukken die hij wel van papier dirigeerde had hij trouwens beter op een lessenaar kunnen leggen. Ze lagen op de grond en nu moest hij steeds door de knieën om de pagina’s om te slaan.

En dat was dan de avond van Beets in de grote zaal. Een gedenkwaardige Gershwinavond met een schitterende bigband, een fascinerende zangeres Izaline Calister.

En Beets keek al uit naar 25 maart dan komt hij met dit orkest met een programma waar ze Russische componisten als Tsjaikovski, Ravel, Prokovief en Sjostakovitsj vanuit een nieuwe invalshoek benaderen.

KLEINE WILLEM FEESTJES

En dan heeft Beets in De Kleine Willem een serie ontmoetingen waarvan er inmiddels drie zijn geweest. Bij de eerste met Hammond-organist Sven Figee had hij de fantastische ritmesectie die later bij het Gershwin-programma zouden opduiken: Steve Zwanink (bas) en Tim Hennekes (drums).

Bij de tweede Beets Invites met de weergaloze trompettist Ruud Breuls bleek Beets loyaliteit. Hij had de drummer waar hij als al kind mee speelde uitgenodigd. Maar die kon het niveau niet bij benen en zat eigenlijk alleen maar in de weg. Bassist Frans van Geest zag zijn hele energie opgaan aan het in de maathouden van de drummer. Maar door de standaard kwaliteit van Breuls en Beets viel er ondanks de drummer veel moois te beleven.

Toen Beets op 18 november saxofoonkanon Hans Dulfer had uitgenodigd, had hij de pech dat Dulfer zijn complete bandje had meegenomen, inclusief de niet om subtiliteiten bekendstaande gitarist Jerom Hol. Het draaide uit op een avond waarin Dulfer als een veldheer zijn manschappen aan het werk had. Hij vuurde ze aan tot vuurwerk, tot dik hout plankenzagerij. Beets moest echt vechten om een plekje op zijn eigen podium in het geweld van Dulfer en zijn manschappen. En dan zie je dat Beets bij een stuk als Caravan kans ziet om iedereen naar zich toe te trekken. Achter de elektronica soleerde Beets op een manier die Herbie Hancock jaloers had gemaakt. Maar uiteindelijk was het een pure Dulfer-avond. De bar mocht niet open, maar de stampvolle Kleine Willem had een prachtavond waar gedanst en meegeklapt werd.  Honderden blije gezichten verlieten het pand. Want die Dulfer die wel het leukste boek over jazz op zijn naam heeft (Jazz in China) en het een na leukste (Dum Dum) had De Kleine Willem veroverd.

En Beets zal zijn plek wel weer terugvorderen bij de volgende muzikale ontmoeting in januari met gitarist Anton Goudsmid. Dat gaat zo met een overtreffende trap.

Cookies

We maken gebruik van cookies en vergelijkbare technieken om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content van derden af te beelden, zoals ook video’s, en voor verschillende andere toepassingen. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door ‘akkoord’ te klikken, stemt u hiermee in. Als u niet akkoord bent, kunt u via de knop ‘Instellingen aanpassen’ uw voorkeuren opgeven. Meer informatie…

Cookies zijn nodig om de website goed te laten functioneren. Zo wordt uw winkelmandje onthouden tijdens de bestelling en kunt u inloggen op de website.

Maar cookies zijn ook nodig om de ervaring op de website te verrijken. Bijvoorbeeld media van derde partijen, zoals video's, gaan vaak gepaard met cookies. Ook houden we statistieken bij om de site doorlopend te verbeteren.

Als laatste worden cookies ook gebruikt om informatie rond onze marketing-activiteiten, zoals nieuwsbrieven en advertenties, zo efficiënt en persoonlijk mogelijk uit te kunnen uitvoeren.

Cookie instellingen