Het Ding: in het gemis kolkt de verbeelding 

Op het podium staat een scherm en fauteuil. Patient P. komt op. Kindervoorstelling Het Ding begint.  

Patiënt P. zoekt naar zijn vader, al zijn hele leven. Hij moet van hem weten, beviel ik? Zijn psychiater helpt hem. Acteur Peter Drost speelt P. Hoewel hij naar het antwoord zoekt, is hij het zelf die antwoord zal geven. Hij speelt alle rollen. Ook die van de psychiater.  

Patiënt P. neemt plaats in de fauteuil. De psychiater is er ook. Hij luistert naar P.  

Hoewel Drost de voorstelling baseerde op de zoektocht naar zijn eigen vader, tuimelt hij niet in de valkuil om van zijn persoonlijkste voorstelling een therapiesessie te maken. Het zou dan te dicht bij sentiment komen. Hij vermijdt de valkuil door de fantasie die ontstaat in het gemis van een vader als centraal thema te pakken. Hij viert de verbeelding, die hem als acteur vormde. Juist daarom moet je ook met kinderen over alle onderwerpen kunnen praten, vindt Drost. Juist met hen, want zij moeten zich juist vrij voelen om over verdrietige en zware onderwerpen te spreken en erover te fantaseren. 

Patiënt P. vertelt uitbundig aan de psychiater (Drost) over de zoektochten naar zijn vader. Hij belandt in cartoons, hoort rockband The Prodigy en komt ineens terecht in een Film Noir.  

De verbeelding die kolkt in het oudergemis komt op Drosts vijftiende levensjaar op gang. Zijn ouders sterven vlak na elkaar. Eerst zijn vader. Die kreeg een hartaanval. Toen zijn moeder. ,,Die was altijd al ziekelijk”, zegt Dorst. ,,Ze kreeg mij toen ze 43 was. De dokter had haar afgeraden om nog moeder te worden. Haar gezondheid stond dat niet toe.” Maar toch gebeurde dat en vervolgens stierf ze. ,,Ik zal niet ten onder gaan”, zegt Drost. ,,Dat werd toen de grondgedachte. Ik voelde mij heel veilig thuis, maar na mijn vijftiende was dat over. Dus ik ging op zoek naar hem. Ik deed dat in mijn fantasie.” 

De psychiater luistert aandachtig. Immers, hij moet op den duur iets wijs zeggen. Iets psychologisch kloppends over dat gemis van de vader. Iets dat alles in een keer duidt en verklaart. Dat is immers zijn vak. En, toegegeven, het zorgt dat hij zichzelf als ‘psychiater’ serieus kan nemen. Een wijs man is hij dan, zo verbeeldt de psychiater zichzelf. 

Zijn vader was altijd al een afstandelijke, stille man, maar toen hij overleed werd de afstand onmetelijk. Maar die afstand heeft Drost dus nooit verlamd. ,,De verbeelding wil ik vieren”, zegt Drost. ,,Mijn fantasie heeft voor mij gezorgd en mij tot acteur gevormd. En dat kan alleen door de fantasie de vrijheid te geven, niet door rouw en verdriet te temperen.”  

Meneer P. mist zijn vader. Hij mist zijn fysieke aanwezigheid. Die is zoekgeraakt. Hij moet zelf bedenken hoe die aanwezigheid was. Hoe hij was. Maar juist dat zoeken, daar gaat het om en brengt P. overal, tot frustratie van de psychiater.  

,,Als kind wil je dat je vader niet in je teleurgesteld is”, zegt Drost. ,,Je wil dat hij trots op je is. Maar door zijn afwezigheid komt je daar niet achter.” Tegelijk zoekt Dorst om het behoud van zijn vader. ,,Als iemand helemaal vergeten is, dan is diegene echt weg. Dat is als niemand meer herinneringen aan die iemand heeft. Niemand kent nog diens onhebbelijkheden of dat ene trekje. Dat heb ik nu met mijn vader. Langzaam vertrekt hij. Daar moet ik iets aan doen. Ik moet weer over hem fantaseren. Zoals ik op mijn vijftiende en erna deed. Die zoektocht maakt meneer P. mee.”   

Meneer P. komt net van dat concert van The Prodigy af of hij luistert alweer naar de laatste carnavalskraker. De psychiater heeft moeite hem te volgen en ergert zich. Hij kan niet de psychiater spelen zoals hij dat wil. Maar dan stapt Meneer P. opeens een taxi en film noir in. Daar zit hij na al die tijd.  

,,De verbeelding staat daarom voorop en de voorstelling schiet daarom alle kanten op”, zegt Drost. ,,Als acteur is het mijn vak om het publiek tot verbeelden te brengen. Maar er schuilt ook iets in dat voor iedere ouder geldt. Ga de moeilijkste onderwerpen niet voor je kind uit de weg en vul niet in hoe het kind zich voelt. Ga met hem of haar mee in het verbeelden.”  

De voorstelling eindigt met P. in de taxi. In de schaduw zit zijn vader. P. stelt zijn vraag: “Beviel ik?”.  

Hij krijgt zijn antwoord. Maar zoals Drost steeds al onderstreepte: belangrijk is de zoektocht, de fantasie en de vrijheid van het gemis.  
 
Dat is nu juist Het Ding.  
  

Kijk hier voor meer info & kaarten voor Het Ding.

Kijk hier de aflevering van Theaterpraatjes met Het Ding.

Geschreven door Bran Remie 

Cookies

We maken gebruik van cookies en vergelijkbare technieken om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content van derden af te beelden, zoals ook video’s, en voor verschillende andere toepassingen. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door ‘akkoord’ te klikken, stemt u hiermee in. Als u niet akkoord bent, kunt u via de knop ‘Instellingen aanpassen’ uw voorkeuren opgeven. Meer informatie…

Cookies zijn nodig om de website goed te laten functioneren. Zo wordt uw winkelmandje onthouden tijdens de bestelling en kunt u inloggen op de website.

Maar cookies zijn ook nodig om de ervaring op de website te verrijken. Bijvoorbeeld media van derde partijen, zoals video's, gaan vaak gepaard met cookies. Ook houden we statistieken bij om de site doorlopend te verbeteren.

Als laatste worden cookies ook gebruikt om informatie rond onze marketing-activiteiten, zoals nieuwsbrieven en advertenties, zo efficiënt en persoonlijk mogelijk uit te kunnen uitvoeren.

Cookie instellingen