Dit is geen dagboek BEER Muziektheaterproducties

Al vanaf7,50
jijbentdeenigeniet! introductiefilm

Dit is geen dagboek BEER Muziektheaterproducties

BEER muziektheater brengt een voorstelling naar het populaire, gelijknamige boek van Erna Sassen. 

Een paar jaar na de zelfmoord van zijn moeder wordt Boudewijn ‘ziek’. Hij is totaal apathisch en komt zijn bed niet meer uit. Zijn vader geeft hem een stapel cd’s en een leeg schrift en stelt hem voor de keuze: als Boudewijn niet elke dag iets in het schrift schrijft en naar de muziek luistert zal zijn vader hem persoonlijk bij een psychiater afleveren. Met tegenzin kladdert Bou de zin ‘Dit is geen dagboek’ voorin het schrift en zet hij zich aan zijn ‘strafwerk’. Het schrijven blijkt voor hem een uitlaatklep. Zonder het zich bewust te zijn, is Boudewijn woedend op zijn moeder die er niet voor hem was tijdens haar ziekte en die hem uiteindelijk definitief in de steek liet. Door zijn woede te uiten, maakt hij voor zichzelf de weg vrij naar zijn verdriet om haar, en naar iets meer begrip voor haar wanhoopsdaad. Boudewijn vindt rust bij zijn zusje Pluis, bij wie hij zichzelf durft te zijn en zich veilig voelt, net als bij Pauline, de enige van zijn klasgenoten die zich voor hem interesseert (“Ik heb gemerkt dat vrienden niet van (jongens met) dode moeders houden”). Maar zodra het met Pauline te intiem wordt verbreekt hij de relatie. Totdat hij zich, na een periode van veel schrijven, muziek luisteren en overleg met zijn zusje Pluis realiseert dat hij het probleem met Pauline moet oplossen.

Klassieke muziek speelt een belangrijke rol in deze voorstelling De hele tekst is op muziek van o.a. Beethoven, Bruckner, Adams en Glass gezet, waardoor de emotionele rollercoaster waar Boudewijn in zit direct voelbaar is. Dit dramatische verhaal wordt door BEER confronterend maar ook met de nodige lichtheid, humor en vaart gebracht.

Na afloop van de voorstelling is er een nagesprek met de auteur Erna Sassen. In al haar voorstellingen heeft Erna momenten waarbij zij in gesprek gaat met het publiek en hen daarbij verrassend persoonlijke ontboezemingen weet te ontlokken. Hij opent het nagesprek met een dialoog met het publiek, en wordt bijgestaan door een deskundige op het gebied van jeugdgezondheidszorg die met informatie en antwoorden op praktische vragen komt.

Medewerkers

Aike Dirkzwager - Regie en bewerking
Daniel Cornelissen - Acteur
René Groothof - Acteur
Arjen Berendse - Zakelijke leiding/productie
Erna Sassen - Auteur
STIP theaterproducties - Verkoop, publiciteit en tourneeplanning
Rogier Willems - Scenografie
Lichtontwerp - Dirk Blom
Animaties - evaontwerp

Niet geschikt voor kinderen onder de 13 jaar

Lees hier meer over de achtergrond en de inhoud van de voorstelling

Lees hier de biografieën van René Groothof, Daniel Cornelissen, Aike Dirkzwager en Erna Sassen

Klik hier voor een recensie uit de Theaterkrant (****)

Meer...Minder

Achtergrond

“Een mokerslag” en “een gelaagde roman over de puberziel” schreef Trouw over Erna Sassen’s eerste jongerenroman. Sassen weet met inlevingsvermogen de donkere en trieste gedachten van Boudewijn en zijn uiteindelijke wederopstanding te beschrijven zonder dat dit  een loodzwaar relaas wordt, getuige ook de enthousiaste recensies. Haar tekst is overbloemd heftig, keihard, meedogenloos, maar niet zonder humor en ontroering. Deze tekst heeft alles in zich om jongeren genadeloos beet te pakken.
In 2013 heeft BEER muziektheater op verzoek van Festival Classique in Den Haag drie maal de voorstelling opgevoerd samen met het Residentie Orkest. De voorstellingen sloegen aan, niet alleen door de problematiek die de voorstelling aansnijdt (depressie bij jongeren) maar ook door de muziek die een direct beroep doet op het gevoel. Het succes was de reden voor BEER om nu een kleinschalige versie op de planken te brengen, afgestemd op de wensen en mogelijkheden van scholen.

Veel jongeren worstelen met hun identiteit. Wat gaan ze doen met hun leven? Hoe handhaven ze zich in de groep? Wie houdt er van hen? Hoe vinden ze straks hun plek op een overvolle arbeidsmarkt en hoe gaan ze om met de onafgebroken stroom aan informatie over onrecht, geweld, honger, oorlogen en (natuur)rampen in de wereld?

Sommige jongeren zien in deze levenskwesties juist een uitdaging maar er zijn er ook een hoop die er tegenop zien om volwassen te worden. En gek genoeg denken die jongeren meestal dat zij de enigen zijn. Die zich niet op hun gemak voelen in de klas, die bang zijn, boos en verdrietig. Die zich niet geliefd voelen en niet welkom. De enigen die zich geen raad weten met zichzelf. Volgens de WHO is depressie momenteel de vierde ziekte in welvarende landen. Uit een onderzoek in Nederland is gebleken dat 1 op de 5 jongeren tussen 13 en 17 jaar last heeft gehad van depressieve gevoelens

Meer...Minder

René Groothof (spel)

René volgde de Theaterschool in Amsterdam van 1969 tot 1973. Direct na het voltooien van de opleiding was hij zes jaar verbonden aan het pantomimetheater Carroussel. Aansluitend speelde hij zes jaar bij het Werktheater. Tussen 1985 en 1989 speelde René procucties met zijn broer Frank Groothof. Veel bekendheid verwierven zij met het succesvolle Broertjes dat tevens voor tv bewerkt werd.

Met BEER Muziektheater maakte hij o.a.: Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran, bekroond met de Gouden Krekel in 2006. Dali, of hoe word ik beroemd? met tekst van Don Dyns (2013), Het Huis van de Moskee, naar Kader Abdollah (2012). Ook maakte hij Ik ben niet bang, van Nicolo Ammaniti en in 2016/2017 speelde hij in De nazi en de kapper, een BEER productie naar het boek van Edgar Hilsenrath in een bewerking van Helmert Woudenberg samen met René van ‘t Hof.

Rene Groothof speelde recent in de film Brammetje Baas de rol van Meester Vis, een Bos Bros productie, regie: Anna v/d Heiden. Eerder speelde hij de hoofdrol in De Vliegende Hollander van Jos Stelling. Op televisie was hij te zien in De man met de hoed in 1993 en De Freules

Meer...Minder

Daniel Cornelissen (spel)

Daniel Cornelissen (1989) is acteur en presentator. In 2012 studeerde hij af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. Sinds 2013 is hij vast verbonden aan Theatercollectief Hartenjagers.

Al in 2004 speelt Daniel een kleine rol in de theatervoorstelling Wachten op Godot van het Nationale Toneel en speelt hij een aantal keer mee met de improvisatiecabaretgroep OP Sterk water. In 2009 ging Daniel naar de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie. Tijdens zijn studie speelt hij in diverse voorstellingen waaronder de voorstelling Kracht van Matzer theaterproducties en Liever geen oorlog met o.a. Paul de Leeuw en Jenny Arean. Verder maakte hij ook een aantal voorstellingen waaronder de solovoorstelling Johan, onder regie van Arjan Ederveen. Daniel speelde voorts in Anne, in Galileo van Theater Sonnevanck (2015), in Sophie, DeLaMar Producties (2015/2016) en Pretpark van Toneelgroep Oostpool (2016). Met deze groep wond hij in 2016 de Gouden Krekel voor Bromance. Recent speelde hij in Een Meeuw van Oostpool.

Daniel speelde in diverse speelfilms waaronder Timboektoe, Shooting Star in 2007, Feuten: het Feestje in 2013 en De Zevende Hemel, Kaap Holland (2016)

Op televisie was hij o.a. te zien in het Klokhuis en in het tweede seizoen van A'dam - E.V.A.

Meer...Minder

Aike Dirkzwager (regie)

is een regisseur die veel talent heeft voor complexe vertelstructuren binnen het teksttoneel. Zijn acteurs jongleren met tekst, suggereren een vierde wand om die vervolgens weer te doorbreken, stappen in en uit het verhaal en schakelen tussen verteller de personage. Zijn stijl kenmerkt zich door een sterke hier-en-nu ervaring Hij heeft eerst vier jaar geneeskunde gestudeerd en is toen naar de regieopleiding van de Amsterdamse theaterschool gegaan. Direct na de opleiding is hij een eigen theatergroep begonnen waarna hij drie jaar als regisseur bij het Nationale Toneel heeft gewerkt. Vervolgens heeft hij bij verschillende gezelschappen geregisseerd, waaronder het Noord Nederlands Toneel, Tryater, KNS-Antwerpen, Dogtroep en Toneelgroep Maastricht. Hij is twintig jaar vaste regisseur en tekstschrijver geweest bij Toneelgroep het Volk en sinds 2007 vaste regisseur bij het muziektheatergezelschap BEER, waar hij een aantal boeken voor theater heeft bewerkt en samen met René Groothof een groot aantal muziektheatervoorstellingen voor jongeren heeft gemaakt . Hij regisseerde daar o.a. Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran, bekroond met de Gouden Krekel 2006, en de voorstelling Ik ben niet bang, ook bij Beer muziektheater, kreeg in 2012 een Zilveren Krekel.

Meer...Minder

Erna Sassen (auteur)

Na het afronden van de Kleinkunstacademie en een studie nederlands heeft Erna Sassen tot 2005 in veel verschillende voorstellingen gespeeld waaronder musicals, kindervoorstellingen en eigen theaterproducties. Zij speelde in de muziektheaterproducties van Bruun Kuijt en de opera’s van en met Frank Groothof. In 2004 kwam haar eerste kinderboek uit getiteld De gemeenste opa van Europa. Tot nu toe schreef Erna in totaal tien boeken, acht voor kinderen en twee voor jong-volwassenen: de young-adult romans Dit is geen dagboek en Kom niet dichterbij. De laatste twee zijn vertaald in het Deens door Aino Roscher en het Duits door Rolf Erdorf. Op dit moment werkt Erna aan een nieuwe young-adult roman en is zij Schoolschrijver in Amsterdam.

Meer...Minder

Interview met Erna Sassen in het Parool

Erna Sassen schrijft over jongeren die worstelen met de ingewikkeldheid van het leven. Nu is er een nieuw boek en een theaterbewerking.

Twee fragmenten: Op een dag brult Boudewijns vader: ‘Het kan me geen moer schelen hoe je je dagen doorbrengt, maar vanaf nu schrijf je elke dag een stukje in dit schrift. (…) En je luistert elke dag naar tenminste één van deze cd’s. Zo niet, dan laat ik je opnemen in een psychiatrische inrichting.’ (Dit is geen dagboek)

‘Ik denk dat ik mij morgen maar eens van Kant ga maken
Als Het Weer een beetje meezit
tweede paasdag, lekker rustig op de weg’ (Er is geen vorm waarin ik pas)

Je zou kunnen zeggen dat de personages uit de jongerenromans van Erna Sassen (1961) met een depressie kampen. Dat ze overspannen zijn of een burn-out hebben. Alleen, daar houdt ze dus niet van. Van die labels, van dat etiketten plakken. Zelf gebruikt ze die woorden bewust niet. “Juist bij jongeren vind ik het gevaarlijk zulke dingen te benoemen. Als je vijftien bent is het moeilijk die verhalen over jezelf niet te geloven. Voor je het weet ben je dat probleem.”

Via een omweg kwam Sassen uit bij het schrijven. Na de Kleinkunst Academie, televisie (Medisch Centrum West), radio (Zalige liefdeslijn), theatervoorstellingen – met anderen en solo. In 2004 publiceerde ze haar eerst kinderboek, vijf jaar later maakte ze met Dit is geen dagboek de overstap naar jongeren. “De toon ligt dicht bij de teksten die ik voor mijn eigen voorstellingen schreef. Alleen gingen die echt over mijzelf, wat het moeilijker maakte, enger. Nog steeds raakt wat ik schrijf aan mijn eigen wereld, maar nu kan ik er personages tussen schuiven. Zelf vond ik kind zijn niet fijn. Ik was een ongelooflijke stresskip, een perfectionist. School ervaarde ik als een gevangenis, de adolescentie als een heftige tijd. Dat gevoel altijd maar de beste te moeten zijn. Dat je anders niet mocht bestaan. Jongeren van nu hebben het niet makkelijker, volgens mij. Ze staan voortdurend met elkaar in contact via social media, maar open zijn over je angsten of zeggen dat je je eenzaam voelt, doe je niet op Facebook. En een afspraak is makkelijk af-geappt, veel makkelijker dan in iemands gezicht.”

Twee weken geleden verscheen Sassens derde roman voor jongeren, Er is geen vorm waarin ik pas. Vanavond en morgenavond speelt de theaterbewerking van Dit is geen dagboek in De Krakeling, een regie van haar man Aike Dirkzwager.  Beide boeken werden lovend onthaald. In korte tijd ontwikkelde Sassen zich tot een van de eigenzinnigste stemmen in de Nederlandse young adult-literatuur. Haar verhalen lezen als hartenkreten van gevoelige, intelligente tieners. Boudewijns moeder pleegde zelfmoord, Tessel werd verliefd op haar leraar P. Bekaf zijn ze van de wereld die maar voortraast. Maar ook: opstandig, boos, bang. In hoofdletters smijten ze hun onmacht op papier. Ongestructureerd, met veel uitroeptekens en zonder zichzelf te sparen, maar óók met zelfspot – Sassens personages stapelen wrange grap op wrange grap. “Ik heb veel lol in het opzoeken van de woede van mijn personages en het transformeren van die woede in gedachten en dialogen. Daar geloof ik heel erg in, voor die jongeren zelf ook, bedoel ik. Dat ze hun woede opzoeken en daar iets mee doen.”

In beide verhalen speelt muziek een belangrijke rol. Boeken met een soundtrack zijn het: geen moderne popmuziek maar Stabat Mater van Pergolesi en Canto Ostinato van Simeon ten Holt. “De uitgever wilde in Dit is geen dagboek liever muziek die jongeren wat meer aansprak. Maar Boudewijn zit tegen een depressie aan Dan ga je niet zitten zwelgen bij een romantisch nummer. Zijn vader dringt hem zijn eigen muziek op en hoewel Boudewijn zich er aanvankelijk tegen afzet, wordt hij er uiteindelijk door meegenomen. In de voorstelling zit overigens geen Pergolesi

Meer...Minder
Bestel nu Dit is geen dagboek
Tips!
Bekijk programma

Kassa: 053 – 485 85 00
Bereikbaar: ma. t/m za. 12.00 - 17.00 uur. Ook voor het annuleren van kaarten kunt u met onze kassa bellen

Cookies op de Wilminktheater website

Wilminktheater maakt gebruik van cookies om ervoor te zorgen dat u onze site optimaal kunt gebruiken. Meer informatie

Akkoord
De voorstelling is verwijderd uit uw favorieten
Fout bij bijwerken van uw favorieten
De voorstelling is toegevoegd aan uw favorieten.
Bekijk favorieten
Mijn favorieten
Stuur naar jezelf
Stuur naar een vriend
De vragen die zijn aangegeven met een * zijn verplicht.
Je favorieten zijn verstuurd naar 
Ophalen resultaten.....
Favorieten zijn leeg