“Jungyoon Kims solo in Waxes is fascinerend: eng met onmogelijke poses, maar ook ontroerend.” - ⭐⭐⭐⭐ De Volkskrant
Met Origin - The Future Is Feminine presenteert Scapino Ballet Rotterdam een gelaagd dansprogramma dat door recensies wordt geprezen om zijn urgentie, verbeeldingskracht en maatschappelijke scherpte. In verschillende kritieken wordt de voorstelling omschreven als prikkelend en confronterend, waarin hedendaagse thema’s als vrouwbeeld, identiteit en macht op indringende wijze samenkomen. Origin laat zien hoe dans kan schuren, ontregelen en tegelijkertijd ruimte biedt voor reflectie op de tijd waarin we leven.
"Met Waxes leveren de choreografen een ijzersterk stuk af, dat zomaar eens zou kunnen uitgroeien tot een instantklassieker. - Theaterkrant.nl
Bron: Theaterkrant, Fritz de Jong
In het dansprogramma Origin – The Future is Feminine geeft Scapino Ballet Rotterdam ruimte aan jonge makers die activistisch én met een vrouwelijk perspectief naar de wereld kijken. Dat levert een ijzersterk staaltje horrordans op (Waxes).
Het vanuit Luxemburg opererende choreografenduo Sarah Baltzinger en Isaiah Wilson won in 2023 de internationale duettenwedstrijd RIDCC en mocht daarna in 2025 het ensemblestuk Goats presenteren in het talentontwikkelingsprogramma Origin van Scapino Ballet Rotterdam. De combinatie van rubberige motoriek en droogkomische mimiek smaakte kennelijk naar meer. En dus mochten Baltzinger en Wilson nogmaals een bijdrage leveren aan Origin.
Een gelukkige keuze, want met Waxes leveren de choreografen een ijzersterk stuk af, dat zomaar eens zou kunnen uitgroeien tot een instantklassieker. Helemaal uniek is het niet, dat unheimische bewegingsidioom, waarbij je de indruk krijgt dat de performers niet zelf handelen maar door krachten van buitenaf worden aangestuurd.
"Jungyoon Kims solo in ‘Waxes’ is fascinerend eng met onmogelijke poses, maar ook ontroerend" - ⭐⭐⭐⭐ Volkskrant.nl
Bron: de Volkskrant, Mina Etemad
Hun werk kenmerkt zich door een onnatuurlijke stijl: de bewegingen zijn abrupt, de gezichtsuitdrukkingen afwezig. De performers doen vaak denken aan androïden die niet helemaal menselijk zijn voorgeprogrammeerd. De kostuums van de zeven vrouwelijke dansers zijn eveneens kunstmatig: siliconen pakken van naakte vrouwenlichamen bedekken hun bovenlijf. De muziek zit met krassende, storende geluiden vaak tegen het onaangename aan.
De solo van Jungyoon Kim is fascinerend eng door hoe ze zich in onmogelijke poses wringt, maar tegelijkertijd ook ontroerend – ze lijkt te zoeken naar een manier om, als wezen dat wel en geen mens is, in deze wereld te bestaan.
