‘Bluefinger Vol. 2 is avontuurlijker en nóg interessanter.’ ⭐️⭐️⭐️⭐️ - Altcountry

Na het bluegrassalbum uit Nashville nam Bertolf het vervolg op met zijn eigen Nederlandse band: louter nieuw geschreven nummers, veel meerstemmige zang en meer avontuur dan deel één.

‘Vol.2 is minstens even sterk als deel 1.’ - Heaven Magazine

Bron: Heaven Magazine

Heaven Magazine noemt Bertolf productief: enkele maanden na het album met Diederik Nomden ligt nu dit vervolg er al. Het is opgenomen met zijn vaste band van Janos Koolen, Joost van Es, Caspar de Groen en Nathalie Schaap. Heaven Magazine is onder de indruk van de liedjes met zang, waarin veel ruimte is voor de band en de harmonievocalen. De twee instrumentaltjes zijn minder aan hem besteed. Deel één werd door NPO Radio 2 uitgeroepen tot ‘Album van de week’.

‘Bluefinger Vol. 2 is avontuurlijker en nóg interessanter.’ ⭐️⭐️⭐️⭐️ - Altcountry

Bron: Altcountry

Altcountry vindt de meerstemmigheid het onderscheidende kenmerk van dit album. Altcountry vindt dat een goed idee, omdat Bertolf zelf geen grote zanger is. De stemmen samen tillen het album boven zijn voorganger uit, waarop Bertolf zich, misschien uit respect voor zijn Amerikaanse begeleiders, minder aan vocale acrobatiek waagde. Hij noemt ook de minidocu over het ontstaan van het album.

‘Niet meer Bertolf doet bluegrass maar Bertolf is bluegrass.’ - New Folk Sounds

Bron: New Folk Sounds

Volgens New Folk Sounds is het een afwisselend geheel geworden, mede door de eigenzinnige invulling van de band in instrumentatie en samenzang. Bluegrass zit vaak vast in een stramien, maar ‘Exit Strategy’ en ‘Why Does It Feel So Strange’ breken daaruit. ‘Love So Well’ en ‘Runner’s High’ zijn juist herkenbaar. Er zijn relatief veel ballades, met variatie van Ierse invloed in ‘Heart Over Mind’ tot een bluesy ‘Keep Straight’. New Folk Sounds vindt dat Bertolf de bluegrass naar zichzelf heeft toegetrokken.

‘Bertolf zoekt de grenzen van Bluegrass op.’ - Nieuwste Hits

Bron: Nieuwste Hits

Nieuwste Hits ziet dit tweede deel niet als herhaling, maar als het moment waarop Bertolf bluegrass naar zijn hand zet, met de band die door het vele samenspelen bij elkaar is gegroeid. Hij noemt de opener ‘Exit Strategy’ en de persoonlijke teksten, zoals ‘Still Have You’ en ‘Whatever You Like’. Zijn kritiek is dat veertien nummers aan de ruime kant zijn en het album soms te comfortabel binnen zijn eigen wereld blijft.

'Eigen songs maken Bluefinger 2 interessanter dan deel 1 - een slecht nummer is niet te vinden op het album' - Maxazine

Bron: Maxazine

Volgens Maxazine koos Bertolf er met dit tweede deel bewust voor om, anders dan bij het eerste album dat in Nashville werd opgenomen met onder anderen Jerry Douglas, op eigen bodem te blijven en veertien gloednieuwe nummers te schrijven in plaats van oud materiaal te herwerken. Van Cappelle vindt dat net dát deel twee interessanter maakt: de thematiek is actueel, van de politieke frustratie in Exit Strategy tot de hoop in de afsluiter All The Light. Een zwak nummer is er volgens hem niet; ook de twee instrumentale tracks sluiten naadloos aan. Hij noemt het een persoonlijk album waarin Bertolf zijn plek in de wereld probeert te vinden, zonder het mooie uit het oog te verliezen.

'Verbluffend mooi!’ 👍 - Platomania (Recordzine)

Bron: Platomania (Recordzine)

Luc van Gaans noemt Bertolf een popmuzikant en meestergitarist van eigen bodem die het avontuur niet schuwt. Na het bluegrassavontuur in Nashville bracht Bertolf zijn muziek met een band van de beste Nederlandse bluegrassmuzikanten naar de theaters. Daarmee nam hij ‘Bluefinger Vol. 2’ op, nu met alleen nieuw geschreven werk. Van Gaans prijst het speelplezier, de energie en het vakmanschap, met als hoogtepunt een gitaarsolo in een ‘whole tones’-ladder op ‘That Ain’t Me No More’. Hij vindt het album een beter uithangbord voor het nog relatief onbekende bluegrassgenre nauwelijks denkbaar. Het album kreeg een duim omhoog.

‘Authentiek klinkt ‘Bluefinger Vol. 2’ zeker.’ - Gitarist

Bron: Gitarist

Gitarist ziet het vervolg als het resultaat van een goede tournee: de Nederlandse band beviel zo goed dat Bertolf er direct een tweede plaat mee opnam. Het blad noemt het werk van een uitstekend op elkaar ingespeelde band. Bertolf wisselt daarin behendig tussen begeleidende akkoorden en indrukwekkende snelle loopjes, op gitaar én banjo. De wisselwerking met de mandoline van Janos Koolen en de dobro van Caspar de Groen levert volgens het blad verschillende zeer vermakelijke momenten op. Bertolf is nog tot mei volgend jaar op tour met de band.

‘Bertolf behoort zonder twijfel tot de Nederlandse top van de americana.’ - Real Roots Café

Bron: Real Roots Café

Fred Schmale noemt het album opnieuw zeer geslaagd en zegt dat het bij elke luisterbeurt groeit. Bertolf kijkt volgens hem verder dan bluegrass alleen: het album biedt een breed akoestisch palet met ballades, uptemponummers, virtuoos spel en pakkende samenzang. De band is door de tournee uitstekend op elkaar ingespeeld, onder anderen met fiddler Joost van Es. Schmale hoort in de moderne akoestische kant soms iets van Mark O’Connor. Hij vraagt zich af of we inmiddels van ‘Hollandicana’ moeten spreken.