Tombola: Als thuis geen thuis meer mag zijn - Musicalsites.nl

Een driehoog-achter-musical over een hechte buurtgemeenschap die verscheurd raakt als de wijk moet verdwijnen. Je ziet het gebeuren, maar nooit in één keer. Het gaat langzaam, bijna ongemerkt. Eerst vertrekt er iemand uit de straat, dan nog één, en voor je het weet zijn het er meer. En op een dag sta je buiten en denk je: dit was toch onze buurt?

“Een herkenbare en relevante voorstelling die onder de huid kruipt.” - 1Twente

Bron: 1Twente, Ernst Bergboer

Het script (Peer Wittenbols) steekt lekker in elkaar; het heeft vaart en ruim voldoende volkse humor om de tragiek van gedwongen vertrek en worsteling met fobieën te compenseren.

Cast en regie (Leopold Witte) hebben het weten om te smeden tot een herkenbare en relevante voorstelling die bij tijd en wijle onder de huid kruipt. Aan tekentafels voor nieuw in te richten wijken wordt geen rekening gehouden met eigenaardigheden, herinneringen en kwetsbaarheden van bewoners die er elke medebewoner en stoeptegel kennen.

“Een rol die John Buijsman op het lijf geschreven is.” - Musicalworld.nl

Bron: Musicalword.nl, Jeroen Schat

In Tombola speelt John Buijsman een rol die hem op het lijf geschreven is. Een verbitterde man, scherp van tong, maar net niet onsympathiek. Justus van Dillen is een bonk energie als Tony, soms rond stuiterend, maar kwetsbaar en afhankelijk, zelfs aanhankelijk. Een overtuigende vertolking van een creatief persoon, die jarenlang verslaafd is. Hij blijkt ook homo, al is dat verder meer een gegeven dan onderdeel van het verhaal. Ook wel eens verfrissend.

‘’Op muzikaal vlak is er veel te genieten’’ - De Volkskrant

Bron: De Volkskrant, Sander Janssens

Een live-orkest speelt prettig dwarse composities, met veel diepe koperklanken, spannend tokkelwerk en dreigende percussie. De liedteksten zijn doorspekt met wittenbolsiaanse, rauwe poëtische kronkelrijm vol melancholische rafelrandjes en banale wendingen.

“De tekst bevat poëtische juweeltjes.” - Cultureel Persbureau

Bron: Cultureel Persbureau, Wijbrand Schaap

De tekst bevat een paar poëtische juweeltjes en dialogen met een absurd kantje, wat een specialiteit is van Wittenbols.

Dat die muziek zo goed klinkt, is overigens best een wonder van technisch vernuft. De Ijshal waarin Tombola speelt, is qua akoestiek een uitdaging, zacht gezegd. Sla daar één keer op een bekken en dat galmt na tot de eerstvolgende Olympische Winterspelen. Omdat je een drumstel niet kunt dempen, hebben ze het dus in een doosje gestopt.

Het orkest, met blazers en een arabische slagwerker die wél zacht kunnen, speelt nu loeistrak met een drumcomputer en dat klinkt opvallend helder in die gigantische betonnen hal. Het koor, dat in zo’n megahal ook zou verzuipen in galm, weet dankzij zacht zingen in contactmicrofoons, versterkt over luidsprekers die vlak boven het publiek hangen, ook best intiem te klinken.