Amy Egbers zoekt naar vrijheid in een klassiek theaterconcert - Theaterkrant
Egbers herschrijft haar teksten en zoekt haar eigen stem. Ze maakt uitstapjes naar vrouwenemancipatie door de eeuwen heen die er soms wat met de haren bijgesleept voelen maar die haar een alibi verschaffen om ook liederen te zingen van Aznavour, Dietrich of Piaf. Vrijgevochten zielen die zich nooit afvroegen wat voor stemtype ze waren. ‘Ik Drink’ van Aznavour zingt ze voluit en onbevangen, met een losheid die naar meer smaakt. Weg met de keurigheid, de regeltjes, die oubollige kapstok met hoedjes en sjaaltjes op het toneel, het strakke giletje. Gooi je haar los, trek je hakken uit en doe gewoon wat je wilt doen. Die vrijheid en ongeremdheid wens je haar toe, en daarnaar verlang je als publiek soms ook.
Ik was gewoon een meisje met een droom, aldus Egbers aan het einde van haar voorstelling. Niemand heeft haar in een korset gestopt, dat heeft ze zelf gedaan toen ze voor de spiegel stond. Maar: ook al zegt haar pianist dat een solist geen koorstuk kan vertolken: Als zij in haar eentje het Slavenkoor uit Verdi’s Nabucco wil zingen doet ze dat gewoon tòch en bewijst daarmee zijn ongelijk. Uit volle borst en met overtuiging, als een bevrijde mezzosopraan met een eigen stem.
Lees het volledige artikel hier
