"Een prachtige en poëtische solovoorstelling, waarin Yurdakuls dappere stem volledig tot haar recht komt." - ⭐⭐⭐⭐ Volkskrant
Ontdek wat de recensies schrijven over De stille vrouw, een persoonlijke en indringende voorstelling van Dilan Yurdakul. In deze solovoorstelling verweeft Yurdakul familiegeschiedenis met thema’s als identiteit, migratie en intergenerationeel zwijgen. Met scherpe observaties, humor en confronterende eerlijkheid doorbreekt zij taboes en geeft zij een stem aan verhalen die vaak ongehoord blijven.
De stille vrouw is een persoonlijke solovoorstelling waarin Dilan Yurdakul in de huid kruipt van haar Turkse grootmoeder. Aan de hand van herinneringen, verhalen en stiltes onderzoekt zij hoe zwijgen binnen families wordt doorgegeven en welke invloed dit heeft op volgende generaties. Het resultaat is een intiem portret over afkomst, vrouw-zijn en het doorbreken van lang bestaande taboes.
"De stille vrouw is een aangrijpende, sterk tekstuele voorstelling met een razend tempo" - Theaterkrant.nl
Bron: Theaterkrant, Sara van der Kooi
Yurdakul, ervaren solotheatermaker, praat over gemis, eenzaamheid, abortussen, overspel, hoop en schaamte. Het door Ruut Weissman geregisseerde De stille vrouw is een aangrijpende, sterk tekstuele voorstelling met een razend tempo. Af en toe struikelt Yurdakul over haar eigen woorden, zo graag lijkt ze haar (zeker belangwekkende!) verhaal over te willen brengen.
Het meest treffend zijn misschien wel de vragen waarmee zij nu zelf als dertiger worstelt: aan welke droom moet ìk me vasthouden, wat voor offer breng ìk, voor wie leef ìk? Het zijn vragen die voor de vrouwen die haar voorgingen veel gemakkelijker te beantwoorden waren.
"Een prachtige en poëtische solovoorstelling, waarin Yurdakuls dappere stem volledig tot haar recht komt." - ⭐⭐⭐⭐ Volkskrant.nl
Bron: Volkskrant, Ela Çolak
In De stille vrouw speelt Yurdakul, met een doek over haar schouders gedrapeerd en zonder karikaturaal te worden, haar grootmoeder. Die vertelt dat ze op haar 14de trouwt en met haar man het bed moet delen (‘het doet veel pijn, maar het moet’). Doordat haar echtgenoot jarenlang in Nederland verblijft en ze vaak zwanger raakt tijdens hun korte weerzien in Turkije, ondergaat ze meerdere abortussen. Ondertussen vermoedt ze dat haar man een affaire heeft met een Nederlandse vrouw.
Niets is taboe voor Yurdakul; dat levert een gelaagd en boeiend portret op van een vrouw die haar gezin, zowel in Turkije als later in Nederland, bijeen probeert te houden.
