"Grappig en interessant omdat het schuurt" ⭐⭐⭐⭐ - NRC
Ontdek wat de recensies schrijven over Het Goddelijke Lichaam. In deze voorstelling begeeft André Manuel zich opnieuw op het snijvlak van humor, provocatie en ongemak. Hij zoekt nadrukkelijk de grenzen op van wat gezegd mag worden, wat grappig is en wat schuurt en niet elke gedachte wordt even zorgvuldig afgewogen. Manuel dwingt zijn publiek tot reflectie, maar roept daarbij net zo goed weerstand op.
"Manuels grappen getuigen over het algemeen ten minste nog van vakmanschap" - Theaterkrant.nl
Bron: Theaterkrant, Marijn Lems
Manuel is eigenlijk zo’n oom die bijna iedereen in Nederland wel heeft: hard lachend om zijn eigen foute grappen, in volle overtuiging dat zijn analyse van de wereld het beluisteren waard is, en bijna in tranen als hij laat op de avond golden oldies op zijn gitaar tokkelt. Met natuurlijk wel een belangrijk verschil: Manuels grappen getuigen over het algemeen ten minste nog van vakmanschap.
Via een omweg kan toch iedereen iets uit Het goddelijke lichaam halen: Manuels fans krijgen meer van hetzelfde, en kijkers die niet (meer) meegaan in wat hij aanbiedt krijgen een boeiende museumervaring: een bijna perfect schoolvoorbeeld van een cabaretstroming die zijn beste tijd heeft gehad.
"Grappig en interessant omdat het schuurt" - ⭐⭐⭐⭐ NRC
Bron: NRC, Jelle Brumsen
Manuel is een hofnar, of, in zijn eigen woorden: „De volkskomiek met het goddelijke lichaam.” Snel erachteraan: dan hangt het er wel vanaf wat voor godsbeeld je precies hanteert. Sterk is Manuel als hij zorgt voor licht ongemak, bijvoorbeeld door opgewekt te roepen dat hij blij is dat we niet met „van die gammele bootjes helemaal uit Noord-Afrika” hierheen hebben hoeven roeien. „Want die heb je ook hè! Dan zit het publiek gewoon zeiknat bij je in de zaal. Maar kijk wat ik hier voor me heb zitten! Dit is gewoon het superieure Nederlandse volk!”
Dit soort momenten zijn grappig en interessant omdat het schuurt. Manuel is duidelijk geen groot fan van de (rechtsstemmende) mensheid en het is prettig ontregelend dat hij dat verpakt in de persona van een aan maniakaal grenzende clown, inclusief onheilspellend breed gegrijns. Tragisch en komisch tegelijk, hij lacht zodat hij niet tegelijkertijd kan huilen, vermoed je er voortdurend achter.
