Heerlijk om te zien, dat menselijk onvermogen in ‘Oom Wanja’. Zeker met zo’n topcast - ⭐⭐⭐⭐ - NRC
“Oom Wanja” is een nieuwe, hedendaagse interpretatie van het meesterwerk van Anton Tsjechov — een stuk dat al meer dan een eeuw lang tot de parels van de wereldliteratuur behoort. In deze uitvoering van Toneelgroep Maastricht brengt regisseur Michel Sluysmans met een indrukwekkende cast onder leiding van Jeroen Spitzenberger de tijdloze thema’s van onvervulde verlangens, existentiële teleurstellingen en familiale pijn tot leven, 27 maart op het toneel van het Wilmink Theater. Ontdek hier wat de recensies zeggen.
Oom Wanja lijkt op Donald Duck - NRC.nl
Bron: NRC, Ron Rijghard
Dat Wanja overloopt heeft te maken met het bezoek van zijn zwager, een oude professor, de man van zijn overleden zus, en eigenaar van het landgoed waarop Wanja en zijn nichtje Sonja, dochter van de professor, al decennia zwoegen, om de carrière van de professor te bekostigen. Tijdens dit bezoek raakt Wanja doordrongen van het idee dat de professor een windbuil is, en dat zijn noeste arbeid voor niets is geweest. Zijn opstekende verliefdheid voor de jonge, tweede vrouw van de professor is al even problematisch. Ook andere personages raken bevangen door de vergeefsheid van hun verlangens. Iedereen in dit onbarmhartige, claustrofobische stuk baadt in de mistroostige geur van mislukking en desillusie.
Tsjechovs stukken worden volgens regisseur Sluysman bevolkt door figuren die zich realiseren dat hun dromen niet zijn uitgekomen. En dat ze ondertussen vastzitten in een ondraaglijk hier en nu dat ze als betekenisloos en zinloos ervaren. Verwoed proberen ze hun situatie te veranderen, zonder succes. Bij Oom Wanja is dat het sterkst: er gebeurt van alles, maar aan het eind is er niks veranderd. Daarom wordt het wel de komedie van de stilstand genoemd.
Heerlijk om te zien, dat menselijk onvermogen in ‘Oom Wanja’. Zeker met zo’n topcast - ⭐⭐⭐⭐ - Trouw.nl
Bron: Trouw, Hans Smit
Sluysmans’ regie is soepel en muzikaal, met veel aandacht voor mooi uitgespeelde scènes waar lachen en huilen dicht bij elkaar liggen. En bij boosheid uit onmacht in het geval van Wanja. Spitzenberger slingert zijn teksten tegen de elite uit de stad met wel heel veel stemverheffing de zaal in.
De eigentijdse bewerking van Wittenbols is puntgaaf. Vooral de met veel wodka besproeide scènes tussen Wanja en Astrov zijn een feest om naar te kijken (en vast ook om te spelen). Astrov is bij Buijs een tragische alcoholist met PTSS, begaan met de verpieterende natuur. Hartverscheurend én geestig is de scène waarin Jelena en hij elkaar aantrekken en afstoten. ‘Vrij naar Tsjechov’, deze bewerking, maar alles in deze Oom Wanja ademt diens geest, en dat menselijk onvermogen is ook bij Toneelgroep Maastricht heel prettig om naar te kijken.
Tsjechov zou verguld zijn met deze nieuwe Oom Wanja - Theaterkrant.nl
Bron: Theaterkrant, Hein Janssen
De voorstelling kent een mooie afwisseling van snelle ensemble-scènes en uitgesponnen, bezonken dialogen. Een juweel van een scène is die tussen Jelena en Sonja, als ze elkaar proberen af te tasten in hun onmogelijke liefde voor de dokter, en ten slotte eindigen in sisterhood. Ook Jan-Paul Buijs is hartveroverend aandoenlijk en grappig als Astrov. Als hij met een landkaart van een groot bos waarschuwt voor de ondergang van de mensheid, is dat even onhandig als gepassioneerd. Ook zijn dronkenmansscène – ‘ik ben lilaladderzat’ – met Spitzenberger is goud waard.
Mooi ook te zien hoe de oudere acteurs Jaap Spijkers en Anneke Blok moeiteloos in dit ensemble opgaan. Blok is bovendien met haar stille spel en schaarse tekst veelzeggend in de rouw om haar dode kind, en tegelijk in de berusting daarvan.
