"Nasrdin Dchar geeft zijn urgente moraal een prachtige omlijsting" - ⭐⭐⭐⭐ - Trouw
Nasrdin Dchar staat bekend om zijn persoonlijke en eerlijke theaterverhalen, waarin humor en kwetsbaarheid hand in hand gaan. In Wat als… neemt hij het publiek mee in het “spookhuis” van zijn eigen gedachten, waar kleine twijfels en grote angsten elkaar in hoog tempo opvolgen. Met herkenbare verhalen, zelfspot en scherpe observaties laat Dchar op 8 april in het Wilminktheater zien hoe universeel onze zorgen eigenlijk zijn. Bekijk hier de recensies.
"Nasrdin Dchar geeft zijn urgente moraal een prachtige omlijsting" - ⭐⭐⭐⭐ - Trouw.nl
Bron: Trouw, Rosalie Fleuren
De vraag Wat als…, de titel van de voorstelling, krijgt in het hoofd van Dchar eigenlijk nooit een positief antwoord. Daar heeft hij niet alleen zichzelf mee, ontdekt hij gaandeweg. Zijn drang om misstanden in Gaza aan te kaarten, aangewakkerd door urenlang scrollen door afschuwelijke nieuwsberichten, is zo overweldigend dat hij vrienden en familie van zich begint te vervreemden.
De voorstelling voelt aan als een verdediging. Aan de ene kant legt Dchar uit waarom hij zich op social media fanatiek bleef uitspreken, aan de andere kant waarom hij er sinds een paar maanden mee is opgehouden. Persoonlijk, maar ook universeel, want meer mensen verliezen vertrouwen door wat online algoritmes hen voorschotelen. De moraal komt in de buurt van Sire’s ‘verlies elkaar niet als polarisatie dichtbij komt’. Een verbindende, urgente boodschap.
"'Wat als...' is Nasrdin Dchars emotioneelste en alarmerendste theatersolo tot nu toe"- ⭐⭐⭐⭐ - Volkskrant.nl
Bron: de Volkskrant, Ela Çolak
Nachtmerries worden werkelijkheid als de terroristische aanslagen op 7 oktober 2023 worden gepleegd. Sindsdien kijkt Dchar dagelijks uren naar vreselijke beelden van de oorlog in Gaza, waarbij hij soms schrikt als zijn dochter hem ineens roept. Heeft ze door waar hij naar kijkt? Droomt ze daarom over die bulldozers?
In de pijnlijkste scène legt Dchar de matrassen naast elkaar. Op ieder matras schijnt een spot, waardoor ze doen denken aan witte lijkzakken. Als Dchar de namen van vermoorde Palestijnse kinderen en journalisten noemt, vegen sommige bezoekers hun tranen weg.
Zijn vrouw houdt Dchar een spiegel voor en wijst hem erop dat zijn voortdurende verdriet en woede hun dochter beïnvloeden. Met trillende stem vraagt Dchar zich af: mogen we wel onze ogen sluiten voor deze grimmige wereld, zodat we ons hart en dat van onze kinderen beschermen?
Wat als… is Dchars emotioneelste en alarmerendste theatersolo, die je dankzij de trefzekere regie van Van Delft meermaals een knoop in je maag bezorgt.
"Hoe meer Nasrdin Dchar zich opwindt over onrecht, hoe meer hij zich distantieert van zijn gezin" - Parool.nl
Bron, Het Parool, Mike Peek
Dchar speelt zijn vertwijfeling schitterend uit. In intieme, alleen door zijn telefoonscherm verlichte scènes, maar ook in gesprek met zijn Brabantse vriend Mike. Voor irrationele gedachten kun je bang zijn. Rationele maken vooral heel erg kwaad.
