"Niets is taboe voor Yurdakul; dat levert een gelaagd en boeiend portret op" ⭐⭐⭐⭐ - Volkskrant
De Stille Vrouw van Dilan Yurdakul heeft bij critici diepe indruk gemaakt. In recensies wordt de voorstelling geprezen om haar persoonlijke zeggingskracht, ingetogen intensiteit en de manier waarop zwijgende generaties alsnog een stem krijgen. Met minimale middelen en maximale emotionele lading weet Yurdakul een verhaal te vertellen dat zowel individueel als universeel aanvoelt. Ontdek hieronder wat de recensies zeggen.
"Niets is taboe voor Yurdakul; dat levert een gelaagd en boeiend portret op" - ⭐⭐⭐⭐ Volkskrant.nl
Bron: Volkskrant, Ela Colak
Niets is taboe voor Yurdakul; dat levert een gelaagd en boeiend portret op van een vrouw die haar gezin, zowel in Turkije als later in Nederland, bijeen probeert te houden.
Tussendoor zingt Yurdakul in het Nederlands en in het Turks, waarbij ze wordt ondersteund door de voortreffelijke zangeres Samiye Demir en de muzikanten Alper Kekeç en Aydın Işler. Samen maken ze de kwetsbaarheid van Yurdakuls grootmoeder nóg voelbaarder. Evenals Yurdakuls eigen worsteling met haar individualistische natuur. Iets wat ze enerzijds omarmt, en waar ze anderzijds mee worstelt wegens de afwezigheid van een ‘wij’; als ze geen kinderen krijgt, is ze dan nog steeds haar grootmoeders droom.
"Aangrijpende solo over offers en dromen" - Theaterkrant.nl
Bron, Theaterkrant, Sarah van der Kooi
In De Stille Vrouw creëert Dilan Yurdakul geen traditionele voorstelling, maar een diepzinnige en aangrijpende solo-performance over wat onuitgesproken bleef. Volgens recensenten van Theaterkrant is het een voorstelling die niet alleen raakt door wat er wordt verteld, maar vooral door de stilte ertussen – een verhaal over gemis, eenzaamheid, hoop, schaamte en de onzichtbare lasten die generaties met zich meedragen.
Je krijgt geen standaard toneelrecensie, maar een taalrijk, introspectief portret van de eerste generatie Turkse migrantenvrouwen. Met poëtische kracht verweeft Yurdakul hun onverhoorde stemmen met haar eigen zoektocht naar vrouw-zijn, vrijheid en identiteit. Het resultaat is een voorstelling die zichtbaar maakt wat lang onzichtbaar was en volgens critici nog lang in je gedachten blijft hangen.
