Asset Liability & Equity

"Confronterend is het, deze brute blik op de mens. Asset Liability & Equity ontluistert, al is het laatste beeld gelukkig weer dat van een tollend samenzijn." - de Volkskrant  ★★★★

 "Wreed, innemend en totaal overrompelend." - Parool

Asset Liability & Equity is een dansvoorstelling van choreograaf Connor Schumacher over hoe mensen met elkaar samenleven. De voorstelling draait om herkenbare vragen: wanneer zorg je voor een ander en wanneer kies je voor jezelf? Wanneer voelt bescherming veilig en wanneer wordt het controle?

Met zeven dansers onderzoekt Schumacher de spanning tussen verbondenheid en zelfredzaamheid. De voorstelling beweegt tussen concertdans en een competitieve wereld die doet denken aan The Hunger Games. Zo wordt zichtbaar hoe liefde, regels, macht en eigenbelang voortdurend invloed hebben op de manier waarop we met elkaar omgaan.

Een wereld waarin waarden verschuiven

"Moraliteit is een munt die je uitgeeft zonder te weten wat het je kost." Competitie kan zich vermommen als liefde. Empathie kan worden aangezien voor zwakte. Autoriteit presenteert zich als bescherming en zorgzaamheid kan gehoorzaamheid verlangen. Tegelijkertijd verschuiven culturele grenzen voortdurend. De vraag is dan niet alleen welke waarden je hebt, maar ook binnen welk systeem die waarden betekenis krijgen.

In Asset Liability & Equity onderzoekt Connor Schumacher die veranderlijke morele ruimte. Twee krachten staan daarbij tegenover elkaar: koesteren en behouden, afhankelijkheid en zelfredzaamheid. Niet als eenvoudige tegenstellingen, maar als waarden die voortdurend om voorrang strijden.

Tussen koesteren en kapitalisme

De voorstelling bevindt zich ergens tussen concertdans en The Hunger Games, tussen zorgzaamheid en kapitalisme. Daarmee legt Schumacher een spanning bloot die zowel persoonlijk als maatschappelijk is: we hebben elkaar nodig, maar worden tegelijkertijd aangesproken op zelfstandigheid, bezit en eigen verantwoordelijkheid. Wat gebeurt er wanneer zorg een voorwaarde krijgt? Wanneer liefde en competitie niet langer van elkaar te onderscheiden zijn? En wanneer een systeem dat zegt te beschermen juist afstand tussen mensen creëert?

Wanneer verzet je je?

Wat weersta je en wanneer geef je je over? Schumacher maakt van die vraag geen theoretisch probleem, maar een lichamelijke ervaring. De dansers bewegen binnen een speelveld waarin relaties, machtsverhoudingen en grenzen voortdurend veranderen. Daardoor blijft ook de positie van het publiek niet vanzelfsprekend. Hoeveel kun je verdragen voordat je besluit niet langer mee te doen?