Erkan Oğur en İsmail Hakkı Demircioğlu komen samen in een zeldzame samenwerking die het eeuwenoude muzikale geheugen van Anatolië verbindt met spirituele diepgang en een uniek gevoel van eenheid.
In dit project houden twee stemmen en twee eeuwenoude instrumenten op afzonderlijke elementen te zijn en worden zij verschillende weerspiegelingen van dezelfde adem en dezelfde innerlijke reis. Erkan Oğur’s relatie met de kopuz bevrijdt de muziek van starre grenzen en creëert een vloeiende, meditatieve klankwereld.
De stem van İsmail Hakkı Demircioğlu draagt de oprechtheid van Anatolische poëzie en volksherinneringen, die eeuwenlang mondeling zijn doorgegeven, het heden in en biedt een sobere, authentieke en diepgewortelde expressie. Deze samenwerking reikt verder dan volksmuziek en deelt een sterke spirituele verwantschap met het soefisme en het Mevlevi-denken. Herhaling is hier geen vorm, maar contemplatie.
Melodie wordt een andere manier van herinneren. Stilte is even betekenisvol als geluid, en elke pauze nodigt de luisteraar uit naar binnen te keren. Deze benadering van muziek vermijdt uiterlijk vertoon en plaatst overgave, nederigheid en aanwezigheid centraal, in plaats van virtuositeit. Het duo nodigt de luisteraar uit om Anatolië niet als een geografische plek te zien, maar als een staat van zijn. In live-omgevingen slagen zij erin het publiek voorbij woorden en melodieën te voeren en samen te brengen in een gedeelde emotie.
In dit project is muziek geen verhaal, maar een ervaring. Dit is geen muziek om te consumeren, maar muziek om binnen te treden.
----
Erkan Oğur & İsmail Hakkı Demircioğlu, Anadolu’nun kadim müzik hafızasını spritüal bir derinlik ve eşsiz bir uyumla buluşturan nadir bir birlikteliğe imza atıyor.
Bu projede iki ses ve iki kadim enstrüman, ayrı ayrı var olan unsurlar olmaktan çıkar; aynı nefesin, aynı iç yolculuğun farklı yansımalarına dönüşür. Erkan Oğur’un ensrümanı kopuz ile kurduğu ilişki, müziği kesin sınırlarından arındırarak akışkan ve meditatif bir ses dünyası yaratır. İsmail Hakkı Demircioğlu’nun sesi ise yüzyıllardır sözle aktarılan Anadolu şiirinin ve halk belleğinin içtenliğini bugüne taşır; yalın, sahici ve derinden gelen bir anlatım sunar.
Bu birliktelik, halk müziğinin ötesinde, tasavvuf ve Mevlevi düşüncesiyle güçlü bir ruh akrabalığı taşır. Tekrar, burada bir form değil; tefekkürdür. Melodi, hatırlamanın bir başka biçimine dönüşür. Sessizlik, ses kadar anlamlıdır; her duraklama dinleyeni içe doğru çağırır. Gösterişten uzak bu müzik anlayışı, virtüöziteden çok teslimiyet, tevazu ve anda kalma hâlini merkezine alır. İkili, dinleyiciyi Anadolu’ya bir coğrafya olarak değil, bir hâl olarak bakmaya davet eder. Onları salonda canlı dinleyenleri sözlerin ve melodinin ötesine geçirip ortak duygularında buluşturmayı başarır. Bu projede müzik bir anlatı değil; bir deneyimdir. Bu müzik tüketilmek için değil; içine girilmek için var olan bir müziktir.
