Schemerlicht & EGO-IST

In SCHEMERLICHT stelt Marc Vlemmix, winnaar van de Innovatieprijs Nederlandse Dansdagen Maastricht 2025, het veranderende lichaam centraal. De dansers bewegen in hun eigen tempo en ritme: traagheid krijgt betekenis en herhaling wordt kracht. In deze ontroerende voorstelling kijken we terug op de ont- wikkeling die de dansers, persoonlijk én lichamelijk, hebben doorgemaakt d.m.v. tien jaar aan beeld- materiaal. We zien hoe de dans van de artiesten in de loop der jaren rijker is geworden, juist dankzij de fysieke uitdagingen waar zij mee leven. Marc Vlemmix Dance is een Rotterdams gezelschap dat werkt met dansers voor wie beweging continu verandert door bijvoorbeeld Parkinson, reuma, MS of ouderdom.

EGO-IST Hoewel het woord ego, letterlijk vertaald uit het Latijn, simpelweg ‘ik’ betekent, heeft het woord egoïst in het dagelijks taalgebruik een zelfzuchtige bijklank. We gebruiken het vaak voor iemand die zichzelf erg belangrijk vindt en vooral aan zichzelf denkt. Tegen zo iemand zeggen we dan al snel: zet je ego eens opzij. Maar vanuit de psychologie draait het niet om de vraag óf je een ego hebt, maar om hóé dat ego functioneert. Een gezond ego helpt je om met anderen samen te leven zonder jezelf daarbij te verliezen. Het stelt je in staat om grenzen aan te geven, voor jezelf op te komen en tegelijkertijd je emoties en impulsen te reguleren.

Maar wat gebeurt er wanneer je ego onder druk komt te staan? Wat blijft over van jouw ‘ik’ wanneer je er steeds opnieuw rekening mee moet houden dat er een stukje van jezelf verdwijnt? Wanneer je stappen kleiner worden, je stem zachter klinkt en je bewegingen trager worden. In EGO-IST gaan Tamar Shahinian en Marc Vlemmix opnieuw samen op onderzoek uit. In het verlengde van de vraag ‘Who Am I?’ Uit hun vorige duet ‘TRUTH = DARE‘ stellen zij nu een nieuwe vraag centraal: hoe blijf je jezelf wanneer de ruimte die je kunt innemen steeds kleiner wordt? Aan de zijlijn geven Rosan Chinnoe en Fenna Schaap mede vorm aan dit onderzoek. Samen stellen zij vragen als: ‘Hoeveel ruimte is er voor mij? Hoeveel ruimte wil ik innemen?’ En wat betekent het, voor jezelf én voor de ander, wanneer die ruimte steeds kleiner wordt?

Want als je niets doet, voelt het alsof je langzaam wordt uitgewist. 
Zien jullie mij? Horen jullie mij?
Ik ben hier. Hier ben ik.